اعتصاب غذای بیش از صد پناه‌جوی بازداشتی در آمریکا
۱۹ مرداد ۱۳۹۸
نگاهِ کارگران آمریکایی به اقتصاد مسلماً با نگاهِ کارشناسان متفاوت است
۲۰ مرداد ۱۳۹۸
مسائل و فکت های آمریکا

بررسی میزان اعتماد مردم آمریکا به دولت
روند ادامه دار بی اعتمادی



اعتمادِ عمومی به دولتِ آمریکا علیرغمِ تغییرِ نگرشهای حزبی هنوز تقریباً‌ در پایین ترین سطح است


امیدِ دموکراتها به آینده ی کشور به سرعت رو به افول است


انتخاباتِ 2016 برگِ جدیدی را در تاریخِ واشینگتن گشود که مشخصه ی آن تسلطِ کاملِ جمهوریخواهان بر کاخِ سفید و هر دو مجلسِ کنگره است. تغییراتی که در ارکانِ قدرتِ واشینگتن رخ داده است هر دو جناحِ رایجِ سیاسیِ کشور را متأثر کرده است. در حالِ حاضر،‌ جمهوریخواهان تا حدودی بیش از زمانِ پیش از انتخابات نسبت به دولت ابرازِ اعتماد کرده اند، در حالی که این روند در بینِ دموکراتها مسیری معکوس در پیش گرفته است.

این نخستین بار پس از ریاستِ جمهوریِ جورج بوش است که جمهوریخواهان (28درصد) بیش از دموکراتها (15درصد) گفته اند که همیشه یا اکثرِ اوقات به عملکردِ صحیحِ دولتِ فدرال اعتماد داردند.

درصدِ دموکراتهایی که به دولت ابرازِ اعتماد دارند در یکی از پایین ترین سطوحِ خود طیِ شش دهه ی گذشته قرار دارد.

این نظرسنجی که از سوی مرکزِ تحقیقاتیِ Pew در 11-5 آوریل و از میانِ 1501 بزرگسالِ آمریکایی صورت گرفته است، نشان می دهد که در مجموع، میزانِ اعتماد به آمریکا همچنان در یکی از پایین ترین سطوحِ خود در طولِ تاریخ قرار دارد؛ تنها 20درصدِ پاسخ دهندگان گفته اند که همواره یا اکثرِ اوقات به صحتِ عملکردِ دولت اعتماد دارند. کسانی که گفته اند فقط گاهی اوقات به دولت اعتماد می کنند بسیار بیش از اینها (68درصد) بوده اند؛ 11درصد هم ابراز داشته اند که هرگز به عملکردِ دولت اعتمادی ندارند.

همچون زمانِ پیش از انتخاباتِ اخیر، حسِ مردم نسبت به دولت بیشتر حاکی از ناامیدی است تا خشم. اکثرِ آمریکایی ها (55درصد) همچنان می گویند از دولتِ فدرال ناامیدند، و درصدِ نستباً اندکی هم از دولت یا ابرازِ خشم کرده اند (22درصد) یا رضایتِ کلی داشته اند (19درصد). هم در موردِ اعتماد به دولت و هم در خصوصِ احساسی که نسبت به دولت وجود دارد، هرچند نگرشِ جمهوریخواهان و مستقلینِ متمایل به جمهوریخواهان بهتر شده، اما در عوض دیدِ دموکراتها و مستقلینِ متمایل به دموکراتها بدتر شده، از همین رو نتایجِ این نظرسنجی در مجموع تفاوتِ چندانی با نتایجِ سالهای پیشین ندارد.

در رابطه با آینده ی کشور نیز تغییرِ نگرشِ حزبی محسوس بوده است. روی هم رفته، 41درصدِ آمریکایی ها می گویند به آینده ی کشورِ آمریکا «کاملاً امیدوار» اند، در حالی که 30درصد تا حدودی امید داشته اند. قریب به یک چهارم (28درصد) می گویند امیدشان به آینده ی کشور اندک یا صفر است، که در پاییزِ 2015 این میزان پایینتر و 15درصد بوده است. از این تاریخ تا کنون، درصدِ جمهوریخواهانی که گفته اند به آینده ی کشورشان بسیار امیدوارند 19 درصد افزایش یافته است (از 40درصد به 59درصد)، که در میانِ دموکراتها این میزان 22درصد کاهش نشان داده است (از 50درصد به 28درصد).

اعتمادِ عمومی به دولت: 1958-2017

همچون یک دهه ی گذشته، اعتمادِ عمومی به دولت هنوز هم در پایین ترین سطوحِ خود در تاریخِ آمریکا قرار دارد. تنها دو دهمِ آمریکایی ها می گویند به صحتِ عملکردِ دولتِ مستقر در واشینگتن می توانند «همیشه» (4درصد) یا «اکثرِ اوقات» (16درصد) اعتماد کنند. تقریباً هفت دهم (68درصد) می گویند تنها گاهی اوقات به صحتِ عملکردِ دولت اعتماد دارند و 11درصد هم ابراز نموده اند که به دولت ابداً اعتمادی ندارند.

اعتمادِ عمومی به دولت نسبت به پیش از انتخاباتِ 2016 تنها اندکی تفاوت کرده است. در اکتبرِ 2015، 19درصد گفته بودند که فکر می کنند می توانند به درست بودنِ عملکردِ دولتِ مرکزی همیشه (3درصد) یا اکثرِ اوقات (16درصد) اعتماد داشته باشند.

در هیچ مقطعی در یک دهه ی گذشته، اعتماد به صحتِ عملکردِ دولت از 30درصد تجاوز نکرده است. این طولانی ترین برهه ی کم‌اعتمادی به دولت از سالِ 1958 (نخستین باری که این سؤال پرسیده شده) تا به حال است.

اعتماد به دولت نوعاً در میانِ کسانی که با حزبِ مسلط بر کاخِ سفید به نوعی مرتبط هستند بیش از کسانی است که حامیِ جریانِ مخالف هستند. همینک نیز چنین است و جمهوریخواهان (که در رأسِ قدرت هستند) و مستقلینِ متمایل به آنها اکنون بیش از دموکراتها و افرادِ متمایل به حزبِ دموکرات به صحتِ عملکردِ دولتِ فدرال همیشه یا اکثرِ اوقات اعتماد دارند (به ترتیب 28درصد و 15درصد).

اعتماد به دولت در بینِ جمهوریخواهان از اکتبرِ 2015 بالغ بر 17درصد افزایش یافته است. درصدِ جمهوریخواهانی که امروز به دولت دستِ کم در اکثرِ اوقات اعتماد دارند (28درصد) تا حدِ قابلِ توجهی بالاتر از دوره ی اوباما و مشابهِ درصدِ جمهوریخواهانی است که در سالهای 2007 و 2008 به دولت ابرازِ اعتماد کرده اند. با این حال، اعتمادِ امروزِ جمهوریخواهان به دولت خیلی پایینتر از اعتمادی است که در دوره ی جورج دبلیو بوش داشتند.

هرچند که اعتمادِ جمهوریخواهان به دولت طیِ چندماهه ی اخیر افزایشِ قابلِ توجهی یافته است، اعتمادِ دموکراتها به دولت هم اکنون در پایین ترین سطحِ خود در 60 سالِ گذشته رسیده است. تنها 15 درصد از دموکراتها گفته اند که اطمینان دارند دولتِ واشینگتن همیشه یا اکثرِ اوقات عملکردِ درستی دارد، که نسبت به سالِ 2015 کاهشی 11درصدی را نشان می دهد. (در اینجا می توانید نمودارِ تعاملیِ روندِ بلندمدتِ اعتمادِ عمومی به دولت شاملِ گرایشهای احزاب و گروههای جمعیتی را مشاهده کنید).


مردمِ آمریکا کمافی‌السابق بیش از اینکه از دولتِ‌ فدرال عصبانی یا راضی باشند، ناامیدند. اکثرِ آمریکاییها می گویند ناامیدی (55درصد) بهترین واژه ای است که می تواند حسِ آنها نسبت به دولتِ فدرال را توصیف کند، در حالی که حدودِ دو دهم نیز گفته اند از دولت عصبانی اند (22درصد)؛ درصدِ مشابهی (19درصد) نیز گفته اند در مجموع از دولت راضی هستند.

روی هم رفته، نگرشِ کنونی به دولتِ فدرال تقریباً همانندِ یک سالِ پیش است. در مارسِ 2016، 57درصد گفته اند که از دولتِ فدرال ناامیدند، در حالی که 21درصد گفته اند از آن عصبانی اند 20درصد هم گفته اند مجموعاً از آن راضی هستند.

سطحِ فعلیِ‌ عصبانیت از دولتِ فدرال تقریباً مشابهِ چند سالِ گذشته و پایین تر از آن چیزی است که در اکتبرِ 2013 یعنی در خلالِ تعطیلیِ 16روزه ی دولت بوده است. در آن برهه، 30درصد از دولت اظهارِ عصبانیت کرده بودند.

امروزه، جمهوریخواهان (21درصد) و دموکراتها (24درصد) تقریباً‌ به یک اندازه نسبت به دولتِ فدرال اظهارِ خشم و عصبانیت می کنند. این نشاندهنده ی تغییری اساسی در احساسِ دو حزب طیِ یک سالِ گذشته است: سطحِ عصبانیت از دولتِ فدرال در بینِ جمهوریخواهان به شدت کاهش یافته، در حالی که در بینِ‌ دموکراتها شدیداً افزایش یافته است.

در بینِ جمهوریخواهان و مستقلینِ متمایل به این حزب، درصدِ کسانی که از دولتِ‌ فدرال عصبانی هستند (33درصد) 12درصد نسبت به مارسِ 2016 (21درصد) پایین تر آمده است. آخرین باری که عصبانیت از دولت در میانِ جمهوریخواهان در این حد پایین بود، مارسِ 2011 بوده است (18درصد)، یعنی اندکی پس از آنی که جمهوریخواهان مجدداً سکانِ کنگره را پس از پیروزی در انتخاباتِ میان‌دوره ی 2010 به دست گرفتند. با این وجود، امروز جمهوریخواهان بیش از دوره ی جرج بوش از دولت غضبناکند.

در مقابل، دموکراتها و مستقلینی که به این حزب گرایش دارند حدوداً دو برابرِ پارسال از دولت خشمناکند (11درصد پارسال، 24درصد امسال). تنها مقطعی که در دولتِ اوباما میزانِ عصبانیتِ دموکراتها به میزانِ امروز رسیده بود اکتبرِ 2013 یعنی در خلالِ تعطیلیِ دولت بود،‌ که 25درصد از دولت ابرازِ خشم کرده بودند. در دوره ی دومِ جرج بوش نیز خشمِ دموکراتها از دولت در سطحی مشابه قرار داشت.

مجموعاً 41درصد می گویند به آینده ی آمریکا کاملاً امیدوارند و30 درصد می گویند تا حدودی به آن امید دارند. حدودِ سه دهم (28درصد) هم گفته اند به بهتر شدنِ آینده ی کشور امیدِ اندکی دارند یا هیچ امیدی ندارند.

درصدِ آمریکایی هایی که دستِ کم تا حدودی به آینده ی کشورشان امید دارند (71درصد) 13درصد نسبت به سالِ 2015 (84درصد) کمتر است. در طولِ همین بازه ی زمانی، درصدِ کسانی که گفته اند امیدشان به آینده ی کشور بسیار کم یا صفر است از 15درصد به 28درصد افزایش یافته است.

در اینجا نیز نظیرِ دیدگاههایی که به دولت وجود داشت، نگرشِ جمهوریخواهان و دموکراتها پس از به قدرت رسیدنِ دونالد ترامپ دو مسیرِ مخالف را طی کرده اند. 59درصدِ جمهوریخواهان و افرادی که گرایشِ جمهوریخواهانه دارند اکنون از امیدِ زیادِ خود به آینده ی کشور می گویند و 22درصد می گویند تا حدودی امیدوارند؛ تنها 18درصد می گویند امیدشان اندک یا هیچ است. درصدِ کسانی که بسیار به آینده ی کشور امیدوار هستند در مقایسه 19درصد بالاتر از سالِ 2015 است. در آن سال، جمهوریخواهانی که می گفتند به آینده ی کشور بسیار امیدوارند (40درصد) با کسانی که تا حدودی به آن امید داشتند تقریباً برابر بودند.

دموکراتها امروز بسیار کمتر از سالِ 2015 به آینده ی کشورشان امید بسته اند. همینک تنها 28درصدِ دموکراتها و کسانی که گرایش به این حزب دارند می گویند که به آینده ی کشور بسیار امیدوارند، که 50درصد نسبت به سالِ 2015 پایینتر است. و در حالی که هم اکنون 34درصدِ دموکراتها می گویند به آینده ی کشور ناامید یا کم‌امیدند، یک سال و نیمِ پیش این میزان در بینِ آنها تنها 12درصد بود.

اختلافِ دیدگاه در موردِ آینده ی کشور در بینِ گروههای جمعیتی متفاوت است. مردان تقریباً دو برابرِ زنان به آینده ی کشور امیدِ بسیار دارند (53درصد در برابرِ 29درصد). این شکافِ جنسیتیِ 24درصدی خیلی عمیقتر از سالِ 2015 شده است، زمانی که اختلافِ دیدگاهِ مردان و زنان در این مسأله ناچیز بود.

جوانانِ آمریکایی به آینده ی کشورشان بدبین تر از پیران هستند. حدودِ نیمی از افرادِ 50 سال به بالا (48درصد) ابراز کرده اند که به آینده ی آمریکا بسیار امیدوارند، در حالی در میانِ بزرگسالانِ زیرِ 50 سال تنها یک سوم (35درصد) چنین اظهارنظری داشته اند.

در حالِ حاضر، سطحِ تحصیلات اختلافِ نگرشهای ناچیزی را در این خصوص موجب شده است. کالج‌رفته های فاقدِ لیسانس تا اندازه ای کمتر از کسانی که تحصیلاتِ بالاتر یا پایینتری دارند نسبت به آینده ی آمریکا ابرازِ امیدواریِ بسیار کرده اند. از سالِ 2015 تا کنون، درصدِ کسانی که گفته اند به آینده ی آمریکا بسیار امیدوارند در بینِ فوقِ لیسانسه ها 13درصد کاهش و در بینِ لیسانسه ها و کالج‌رفته های فاقدِ لیسانس به ترتیب 8درصد و 7درصد کاهش داشته است. در بینِ‌ کسانی که تحصیلاتشان از دیپلمِ دبیرستان فراتر نرفته اما این تغییرِ نگرشها محسوس نبوده است.


رضایت از اوضاعِ کشور

نسبتِ آمریکایی هایی که می گویند از وضعِ موجود در کشورشان ناراضی هستند به آنهایی که از وضعِ موجود ابرازِ رضایت می کنند 66درصد به 30درصد است.

در مجموع نارضایتی از وضعِ مملکت در چند ساله ی گذشته تغییرِ چندانی نکرده است، اما در بینِ احزابِ سیاسی تغییرِ دیدگاه ها شگرف بوده است.

هم اکنون حدودِ نیمی از جمهوریخواهان (49درصد) می گویند از وضعِ کشورشان راضی اند. هرچند این میزان از ماهِ فوریه ثابت مانده، اما نسبت به ماهِ ژانویه (24درصد) و اکتبرِ گذشته (11درصد)، یعنی چند هفته پیش از انتخاباتِ 2016 خیلی بالاتر است. در سراسرِ دوره ی ریاست جمهوریِ باراک اوباما، نهایتاً دو دهمِ جمهوریخواهان از اوضاعِ جاریه ی مملکتشان رضایت داشتند.

در عوض دموکراتها پس از انتخاباتِ 2016 از رضایتشان نسبت به کشور کاسته شده است: تنها 16درصدِ دموکراتها و دموکرات‌گراها گفته اند که از اوضاعِ کنونیِ کشورشان رضایت دارند که این میزان پایین تر از ماههای ژانویه (33درصد) و اکتبر (52درصد) است.

با تغییرِ حزبِ حاکم بر کشور، طبیعی است که دیدگاههای احزاب نسبت به کشورشان دگرگون شود، اما شدتِ این تغییرِ نگرشها در میانِ هر دو حزب اکنون بیشتر از آن چیزی است که در سالهای 2001 (یعنی پس از انتقالِ قدرت از کلینتون به بوش که نگرشِ جمهوریخواهان مثبت‌تر و نگرشِ دموکراتها منفی تر شد) و 2008 (یعنی در ابتدای فعالیتِ‌ دولتِ اوباما که دیدگاهِ دموکراتها مثبت‌تر و دیدگاهِ جمهوریخواهان منفی‌تر گردید) اتفاق افتاده بود.


اعتمادِ مردمِ آمریکا به دولتِ آمریکا در پایین ترین حدِ خود در طولِ تاریخ قرار دارد. اکنون تنها 20 درصد از آمریکایی ها می گویند که به دولتِ‌ فدرال اعتماد دارند و معتقدند که دولت «تقریباً همیشه» (4%) یا «اغلبِ اوقات» (16%) کارِ درست را انجام می دهد.

از 1950 تا 2000 جمعیتِ فعالِ زنان (به ویژه زنانِ متأهل و مادرانِ مزدوج) به سرعت رشد کرد اما سهمِ مردان کاهش یافت. برای نمونه، در دهه ی 1960 افزایشِ نیروی کارِ مؤنث به طورِ میانگین سه برابر سریعتر از افزایشِ نیروی کارِ مذکر صورت می گرفت (3.1درصد در سال در مقابلِ 1 درصد در سال). در سالِ دوهزار، 59.9 درصد از زنان جزءِ نیروی کار بودند که این رقم در 1960 تنها 37.7 درصد بود. این رشدِ سریع تغییری اساسی در ترکیبِ جنسیتیِ بازارِ کارِ آمریکا ایجاد کرد.

در دهه ی 1990، پس از آنی که جمعیتِ فعالِ زنان به اوجِ خود رسید، از سرعتِ رشدِ نیروی کارِ مؤنث کاسته شد. از 2000 تا 2015 از جمعیتِ فعالِ زنان و مردان توأمان کاسته شد و اکنون، نرخِ رشدِ نیروی کارِ مذکر و مؤنث تقریباً و به طورِ میانگین با هم برابر است (از 2000 تا 2010 این نرخ برای زنان سالانه 0.8 درصد و برای مردان 0.7 درصد بوده است). نکته ی قابلِ توجه این است که علیرغمِ کاهشِ نرخِ جمعیتِ‌ فعال (که عبارت است از درصدِ جمعیتِ در سنِ اشتغال که یا شاغل اند یا جویای شغل هستند)، نیروی کار می تواند افزایش یابد چراکه جمعیتِ در سنِ اشتغال رو به افزایش است.

در یک برهه ی واحد، اختلافِ چندانی بینِ نسلهای مختلف درباره ی اعتماد به دولت وجود ندارد. هم اینک، درصدِ کسانی که اظهار می کنند به دولت اعتماد دارند چه در میانِ میلنیال‌ها (که اکنون 18 الی 36 سال دارند) و چه در میانِ نسلهای قدیمی تر همان20% است. این نشان می دهد که اعتماد به دولت در میانِ تمامِ نسلها به پایین ترین حدِ خود رسیده یا نزدیک شده است.
سراشیبیِ اعتماد به دولت در میانِ اقوام و نژادهای مختلف نیز مشهود است. اکنون اظهارِ بی اعتمادیِ سفیدپوستان، سیاهپوستان و هیسپانیک ها به دولت به بالاترین میزانِ خود رسیده است. در طولِ دورانِ ریگان و جورج بوش (هردو جمهوریخواه)، سفیدپوستان بیش از سیاهپوستان نسبت به دولت و اقداماتش اظهارِ اعتماد می کردند. برعکس، در دورانِ حکومتِ دموکراتها یعنی کلینتون و اوباما، سیاهپوستان بیش از سفیدپوستان به دولت اعتماد داشتند.

مطالب مرتبط