زباله های کف ریل قطار در مترو نیویورک
۱۳۹۶-۰۸-۰۹
Citizens United دو نتیجه‌ی اصلی داشت – Super PAC ها و پول کثیف‌تر
۱۳۹۶-۰۸-۱۰

سیتیزن یونایتد، عصر پول در سیاست

The Citizens United decision reshaped campaign finance law in the United States

در 21 ژانویه 2010 دادگاه عالی  با تصویب حکمِ Citizens United v. FEC ، مجوز ورود مقادیر بسیار زیادی پول به سیستم گزینگر انتخابات را  داد. در این حکم، اکثریت قضات به روشنی بیان کردند که هزینه از خارج در تبلیغات انتخاباتی را آزادی بیان قلمداد می‌کنند و خطر جدی فساد در آن نمی‌بینند.
موضوع پرونده‌ی مورد بحث، شامل فیلمی که یک گروه خارجی در مورد هیلاری کلینتون ساخته بود، از پیامدهای گسترده‌تر آن کم اهمیت‌تر است. اصولا قضات، تمایز موجود بین حمایت از نامزدها و احزاب – که طبق قانون می‌توان محدودش کرد – و پولی را که مستقلا توسط نهادهای خارجی صرف می‌شود (افراد، نهادهای غیر انتفاعی، اتحادیه‌ها و انجمن‌ها)، که طبق نظر دادگاه نمی‌توان محدودش کرد، تثبیت کردند.
برای دهه‌ها، اکثریت دادگاه عالی، هزینه‌کرد انتخابات را نوعی آزادی بیان قلمداد می‌کردند. همچنین این بحث را طرح کرده‌اند که از آن‌جایی که دولت به جلوگیری از فساد و یا ظهور فساد علاقه دارد، محدودیت‌های خاصی قابل قبول است. لذا اجازه داده شد برای مبلغی که هر اهداکننده به رقابت انتخاباتی یک نامزد می‌تواند پرداخت کند محدودیت‌هایی باقی بماند، چرا که، آن طور که قضات بحث می‌کنند، پرداخت‌های بزرگ از یک اهداکننده به یک سیاست‌مدار می‌تواند فاسد باشد یا فاسد به نظر برسد.
ولی منطق اکثریت طرفداران Citizens United  تا جایی که حمایت عظیمی به طور مستقیم به یک سیاست‌مدار یا حزب داده نشده است و صرفا به طور غیر مستقیم از طرف سیاست‌مدار یا حزب خرج شود، این محدودیت را توجیه نمی‌کند چرا که خطر فساد به اندازه‌ی کافی جدی نیست که محدودیت اعمال شود. قاضی آنتونی کندی  (Anthony Kennedy ) برای اقلیت نوشت: «هزینه‌های مستقل، فساد یا ظهور فساد را افزایش نمی‌دهد.»
کندی موضوع را روشن کرد که هزینه کردن این گروه‌های خارجی در انتخابات را – به عنوان مثال با شفاف‌سازی نیازمندی‌هایش - می‌توان قانون‌مند کرد. ولی وی بحث می‌کند که این هزینه‌ها را نمی‌توان محدود کرد چرا که محدودیت آزادی بیان خواهد بود.
قاضی جان پاول استیونز ( John Paul Stevens) و سه لیبرال دیگر دادگاه با صراحت لهجه مخالفت کردند و گفتند که این تصمیم «تهدیدی برای یک‌پارچگی نهادهای انتخاب شده در کل کشور را می باشد». استیونز بحث‌های زیر را مطرح کرد:
  • اکثریت «فساد» را خیلی محدود تعریف کرده‌اند و هزینه از خارج نیز می‌تواند فاسد باشد.
  • در متن الکتورال، سخنرانی نامحدود (هزینه‌ی تبلیغات) ممکن است سخنرانی دیگران را محو کند و به طور مؤثر اصلاح حقوق اولیه‌ی‌شان را پایمال کند.
  • انجمن‌ها نهادهایی قانونی هستند و نباید حقوق مشروطی شبیه افراد داشته باشند.
البته این مباحث اکثریت دادگاه را قانع نکرد. خیلی زود پس از این تصمیم، هزینه از خارج که در حال افزایش بود، شدیدا گسترش یافت چرا که نقش پول کثیف و Super PACها در انتخابات آمریکا پررنگ‌تر شده بود.

ارسال این به یک دوست