تجاوز جنسی در محوطه ی دانشگاه­ها چقدر شایع است؟
۱۳۹۶-۰۵-۲۱
چرا بانوان تجاوزهای جنسی را به مقامات گزارش نمی کنند؟
۱۳۹۶-۰۵-۲۳

پرونده تجاوز جنسی در محیط های آموزشی و دانشگاه های آمریکا

نوشته شده توسط :لبی نیلسون

چرا دانشگاه­ها به خاطرِ سهل­ انگاری در تجاوزاتِ جنسی زیر ذره بین قرار گرفته اند؟

در جریانِ مطالعات مشخص شده است که اکثریتِ کسانی که تجربه ی تجاوزِ جنسی را از سر گذرانده اند این تجربه را گزارش نکرده اند، به ویژه اگر در حینِ تجاوز در حالتِ مستی، نشئگی یا سایرِ شرایطِ ناتوان­کننده بوده اند. اما غالبِ دانشجویانی که تجاوزها را به پلیس گزارش داده و رسماً شکایت کرده اند از روندِ تنبیهیِ دانشگاه­ها و پیگریِ شکایت­هایشان رضایت نداشته اند.

دانشجویانِ بیش از 80 دانشگاه که تجربه ی تجاوز را از سر گذرانده اند می گویند که مقاماتِ دانشگاهی کمکی از دستشان برنیامده  و شکایت­ها را به وزارتِ آموزش ارجاع داده اند. این دانشجویان دانشگاه را به سهل انگاری نسبت به شکایت­ها، اعمالِ تنبیهاتِ ناکافی برای دانشجویانِ مقصر، و عدمِ گزارشِ دقیقِ تجاوزها متهم کرده اند.

بنابر یافته های پژوهشی که توسطِ Center for Public Integrity در 2010 صورت گرفته، دانشجویانی که در تجاوزهای جنسی مقصر شناخته شده اند تنها در مواردِ معدودی اخراج شده اند و دانشگاه غالباً به تعلیقِ یا دادنِ آزادی­های مشروطِ اجتماعی به آنان بسنده کرده است. و یا اینکه اساساً هیچگونه مجازاتی برایشان در نظر گرفته نشده، و به بیانِ دیگر، همچنان در کنارِ قربانیانِ خود در دانشگاه تحصیل می کنند.

در دانشگاهِ ایندیانا، یکی از دانشجویان، به یکی از دخترانِ هم دانشگاهیِ سال اولیِ خود که در حالِ مستی به سر می برد تجاوزِ به عنف کرده بود. دانشجوی دختر که موردِ تجاوز واقع شده بود موضوع را هم به پلیس و هم به مقاماتِ امنیتیِ دانشگاه گزارش می دهد. آنطور که نهادِ Center for Public Integrity گزارش داده، جلسه ی رسیدگی به مجازاتِ متهم، به یک «مرافعه ی تمام و عیار» تبدیل می شود. دستِ آخر، فردِ متهم به تجاوز به «تماسِ جنسیِ تحمیلی» محکوم می شود، گرچه وی خود اصرار دارد که رابطه ی جنسی موردِ رضایتِ طرفین بوده است. قربانیِ او نیز ترکِ تحصیل می کند.

در شکایت­های مبتنی بر قانونِ Title IX این قضایا معمول است. در کلمبیا، 23 دانشجو شکایتی تنظیم کردند که مبنی بر سه نکته بود: الف) متجاوزانِ جنسی همچنان اجازه دارند در دانشگاه بمانند و این اجازه از بالادست آب می خورد؛ ب) دانشجویانِ دیگرباش (همجنس­گرایان، دوجنس­گرایان، و دوجنسیتی­ها) در مشاوره های تحصیلی و حقوقی موردِ تبعیض واقع می شوند؛ و ج) مجازات­های انضباطی «ناکافی» هستند.

حتی اگر دانشجویان نخواهند علیهِ متجاوزان، مدارس یا دانشگاه­ها (که خوب می دانند پیگیریِ آزارها و تجاوزهای جنسی یک الزامِ قانونی است) شکایتِ رسمی تنظیم کنند، همچنان با پیامدهای تجاوز دست به گریبان خواهند بود و اجازه نخواهند داد چنین مشکلاتی تکرار شود، چرا که آزار و تجاوزِ جنسی از لحاظِ قانونِ Title IX نوعی تبعیضِ جنسی به شمار می آید.

لیزا ماتس، معاونِ امورِ سیاسیِ ریاستِ جمهوری در موسسه ی  American Association of University Women چنین می گوید: «اگر در محیطی تحصیل می کنید که حس می کنید امنیتِ شما در خطر است، یا اگر موردِ تجاوزِ جنسی قرار گرفته اید و این امر زندگیِ شما در دانشگاه را تحتِ تاثیر قرار داده معنایش این است که حقِ برابرِ شما از آموزش و تحصیل با مانع مواجه شده است».

چنانچه دانشگاه ها بخواهند اقدامی قاطع صورت دهند باید ریسکِ اقدامات و شکایاتِ قانونی را نیز به جان بخرند: دانشجویانِ شش دانشگاه، که به جرمِ تجاوزِ جنسی اخراج یا مجازات شده بودند با این استدلال که حقوقِ مدنیِ آنها نقض گشته، رسماً به وزارتِ آموزش شکایت کردند